The Power Years

Latin for Greek.

2010-05-07T17:43:00.002+03:00

Etiam peribant ruinae

Even the ruins have perished (Lucan)

2010-04-10T12:34:00.002+03:00

2010-02-20T19:42:00.002+02:00

2010-02-20T17:32:00.000+02:00

When I Have Fears

When I have fears that I may cease to be
Before my pen has glean'd my teeming brain,
Before high-piled books, in charactery,
Hold like rich garners the full ripen'd grain;
When I behold, upon the night's starr'd face,
Huge cloudy symbols of a high romance,
And think that I may never live to trace
Their shadows, with the magic hand of chance;
And when I feel, fair creature of an hour,
That I shall never look upon thee more,
Never have relish in the faery power
Of unreflecting love;--then on the shore
Of the wide world I stand alone, and think
Till love and fame to nothingness do sink.
John Keats

2010-01-17T19:01:00.000+02:00

Ντίνος Χριστιανόπουλος
Με κατάνυξη

‘Ελα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.
Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,
να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.
Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.
Κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,
για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.

2010-01-17T18:59:00.000+02:00

Νικηφόρος Βρεττάκος
Ο Πράσινος Κήπος

‘Eχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, έναν
ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου.
Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγα
πού φτάνει ο καθένας τους. Η θάλασσα, ξέρω.
Ο ουρανός, υποψιάζομαι. Για τον πράσινο κήπο μου,
μη με ρωτήσετε.

1st 2010 Resolution

2010-01-05T17:06:00.000+02:00

Today is my 1st resolution. It is an idea. That no matter what, i am quitting the past. I do hope that some people from my past will stay in my present and future,

but i am done with trying to change just to seem likeable.

Happy 2010.

2009-12-25T00:58:00.001+02:00

κι ήρθαν πάλι αυτές οι μέρες που όσα χρόνια κι αν περάσουν πάντα θα θυμάμαι.
τι είναι Χριστούγεννα και τι δεν είναι.
τι είχα και τι δεν έχω.

αλλά φέτος ξέρω πως του χρόνου τέτοια εποχή θα είμαι ευτυχισμένη.

2009-10-26T23:47:00.001+02:00

Take the Quiz here!

2009-09-28T02:13:00.002+03:00

Από τη «Μικρή σουΐτα σε κόκκινο μείζον» («Τα ερωτικά»)

Ανεξάντλητο- λέει-
ανεξάντλητο
το ανθρώπινο σώμα
πηγμένος ουρανός
κόκκινος ουρανός
βυθίζεσαι
κλαδί δεν έχεις να πιαστείς
γη να πατήσεις
πηγμένος ο ουρανός-
για ν’ ανοιχτούνε τα φτερά σου
πρέπει να βγεις.

Αθήνα, 6. ΙΙ. 80 Γ. Ρίτσος

Ρίτσος από άλλη εποχή μου

2009-09-22T01:13:00.002+03:00

Γιάννης Ρίτσος - Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος

Ἀνοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο.

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Φορές-φορές, τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει, ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς ἔξω ἀπ᾿ τὰ παράθυρα περνάει ὁ ἀρκουδιάρης μὲ τὴν γριὰ βαριά του ἀρκούδα μὲ τὸ μαλλί της ὅλο ἀγκάθια καὶ τριβόλια σηκώνοντας σκόνη στὸ συνοικιακὸ δρόμο ἕνα ἐρημικὸ σύννεφο σκόνη ποὺ θυμιάζει τὸ σούρουπο καὶ τὰ παιδιὰ ἔχουν γυρίσει σπίτια τους γιὰ τὸ δεῖπνο καὶ δὲν τ᾿ ἀφήνουν πιὰ νὰ βγοῦν ἔξω μ᾿ ὅλο ποὺ πίσω ἀπ᾿ τοὺς τοίχους μαντεύουν τὸ περπάτημα τῆς γριᾶς ἀρκούδας -κ᾿ ἡ ἀρκούδα κουρασμένη πορεύεται μὲς στὴ σοφία τῆς μοναξιᾶς της, μὴν ξέροντας γιὰ ποῦ καὶ γιατί -ἔχει βαρύνει, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ χορεύει στὰ πισινά της πόδια δὲν μπορεῖ νὰ φοράει τὴ δαντελένια σκουφίτσα της νὰ διασκεδάζει τὰ παιδιά, τοὺς ἀργόσχολους τοὺς ἀπαιτητικοὺς καὶ τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι νὰ πλαγιάσει στὸ χῶμα ἀφήνοντας νὰ τὴν πατᾶνε στὴν κοιλιά, παίζοντας ἔτσι τὸ τελευταῖο παιχνίδι της, δείχνοντας τὴν τρομερή της δύναμη γιὰ παραίτηση, τὴν ἀνυπακοή της στὰ συμφέροντα τῶν ἄλλων, στοὺς κρίκους τῶν χειλιῶν της, στὴν ἀνάγκη τῶν δοντιῶν της, τὴν ἀνυπακοή της στὸν πόνο καὶ στὴ ζωὴ μὲ τὴ σίγουρη συμμαχία τοῦ θανάτου -ἔστω κ᾿ ἑνὸς ἀργοῦ θανάτου- τὴν τελική της ἀνυπακοὴ στὸ θάνατο μὲ τὴ συνέχεια καὶ τὴ γνώση τῆς ζωῆς ποὺ ἀνηφοράει μὲ γνώση καὶ μὲ πράξη πάνω ἀπ᾿ τὴ σκλαβιά της.

Μὰ ποιὸς μπορεῖ νὰ παίξει ὡς τὸ τέλος αὐτὸ τὸ παιχνίδι; Κ᾿ ἡ ἀρκούδα σηκώνεται πάλι καὶ πορεύεται ὑπακούοντας στὸ λουρί της, στοὺς κρίκους της, στὰ δόντια της, χαμογελώντας μὲ τὰ σκισμένα χείλια της στὶς πενταροδεκάρες ποὺ τὶς ρίχνουνε τὰ ὡραῖα καὶ ἀνυποψίαστα παιδιὰ ὡραῖα ἀκριβῶς γιατί εἶναι ἀνυποψίαστα καὶ λέγοντας εὐχαριστῶ. Γιατί οἱ ἀρκοῦδες ποὺ γεράσανε τὸ μόνο ποὺ ἔμαθαν νὰ λένε εἶναι: εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Συχνὰ πετάγομαι στὸ φαρμακεῖο ἀπέναντι γιὰ καμιὰν ἀσπιρίνη ἄλλοτε πάλι βαριέμαι καὶ μένω μὲ τὸν πονοκέφαλό μου ν᾿ ἀκούω μὲς στοὺς τοίχους τὸν κούφιο θόρυβο ποὺ κάνουν οἱ σωλῆνες τοῦ νεροῦ, ἢ ψήνω ἕναν καφέ, καί, πάντα ἀφηρημένη, ξεχνιέμαι κ᾿ ἑτοιμάζω δυὸ - ποιὸς νὰ τὸν πιεῖ τὸν ἄλλον;- ἀστεῖο ἀλήθεια, τὸν ἀφήνω στὸ περβάζι νὰ κρυώνει ἢ κάποτε πίνω καὶ τὸν δεύτερο, κοιτάζοντας ἀπ᾿ τὸ παράθυρο τὸν πράσινο γλόμπο τοῦ φαρμακείου σὰν τὸ πράσινο φῶς ἑνὸς ἀθόρυβου τραίνου ποὺ ἔρχεται νὰ μὲ πάρει μὲ τὰ μαντίλια μου, τὰ σταβοπατημένα μου παπούτσια, τὴ μαύρη τσάντα μου, τὰ ποιήματά μου, χωρὶς καθόλου βαλίτσες - τί νὰ τὶς κάνεις; - Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Ὄχι, δὲ θἄρθω. Καληνύχτα. Ἐγὼ θὰ βγῶ σὲ λίγο. Εὐχαριστῶ. Γιατί ἐπιτέλους, πρέπει νὰ βγῶ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ τσακισμένο σπίτι. Πρέπει νὰ δῶ λιγάκι πολιτεία, -ὄχι, ὄχι τὸ φεγγάρι - τὴν πολιτεία μὲ τὰ ροζιασμένα χέρια της, τὴν πολιτεία τοῦ μεροκάματου, τὴν πολιτεία ποὺ ὁρκίζεται στὸ ψωμὶ καὶ στὴ γροθιά της τὴν πολιτεία ποὺ ὅλους μας ἀντέχει στὴν ράχη της μὲ τὶς μικρότητές μας, τὶς κακίες, τὶς ἔχτρες μας, μὲ τὶς φιλοδοξίες, τὴν ἄγνοιά μας καὶ τὰ γερατειά μας,-ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας, νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ, μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

Τὸ δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πὼς κάποιο σύννεφο θἄκρυβε τὸ φεγγάρι. Μονομιᾶς, σὰν κάποιο χέρι νὰ δυνάμωσε τὸ ραδιόφωνο τοῦ γειτονικοῦ μπάρ, ἀκούστηκε μία πολὺ γνώστη μουσικὴ φράση. Καὶ τότε κατάλαβα πὼς ὅλη τούτη τὴ σκηνὴ τὴ συνόδευε χαμηλόφωνα ἡ «Σονάτα τοῦ Σεληνόφωτος», μόνο τὸ πρῶτο μέρος. Ὁ νέος θὰ κατηφορίζει τώρα μ᾿ ἕνα εἰρωνικὸ κ᾿ ἴσως συμπονετικὸ χαμόγελο στὰ καλογραμμένα χείλη του καὶ μ᾿ ἕνα συναίσθημα ἀπελευθέρωσης. Ὅταν θὰ φτάσει ἀκριβῶς στὸν Ἅη-Νικόλα, πρὶν κατεβεῖ τὴ μαρμαρίνη σκάλα, θὰ γελάσει, -ἕνα γέλιο δυνατό, ἀσυγκράτητο. Τὸ γέλιο του δὲ θ᾿ ἀκουστεῖ καθόλου ἀνάρμοστα κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι. Ἴσως τὸ μόνο ἀνάρμοστο νἆναι τὸ ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἀνάρμοστο. Σὲ λίγο, ὁ Νέος θὰ σωπάσει, θὰ σοβαρευτεῖ καὶ θὰ πεῖ «Ἡ παρακμὴ μιᾶς ἐποχῆς». Ἔτσι, ὁλότελα ἥσυχος πιά, θὰ ξεκουμπώσει πάλι τὸ πουκάμισό του καὶ θὰ τραβήξει τὸ δρόμο του. Ὅσο γιὰ τὴ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα, δὲν ξέρω ἂν βγῆκε τελικὰ ἀπ᾿ τὸ σπίτι. Τὸ φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Καὶ στὶς γωνιὲς τοῦ δωματίου οἱ σκιὲς σφίγγονται ἀπὸ μίαν ἀβάσταχτη μετάνοια, σχεδὸν ὀργή, ὄχι τόσο γιὰ τὴ ζωὴ ὅσο γιὰ τὴν ἄχρηστη ἐξομολόγηση. Ἀκοῦτε; τὸ ραδιόφωνο συνεχίζει.

how to make someone emigrate

2009-08-27T19:33:00.002+03:00

i am really angry and frustrated with the impotence of my country to deal with REAL issues.

being sick and unemployed i feel helpless and scared.

will talk about it tomorrow.

recalling only

2009-04-05T19:09:00.002+03:00

Sylvia Plath - Getting There

How far is it?
How far is it now?
The gigantic gorilla interior
Of the wheels move, they appall me ---
The terrible brains
Of Krupp, black muzzles
Revolving, the sound
Punching out Absence! Like cannon.
It is Russia I have to get across, it is some was or other.
I am dragging my body
Quietly through the straw of the boxcars.
Now is the time for bribery.
What do wheels eat, these wheels
Fixed to their arcs like gods,
The silver leash of the will ----
Inexorable. And their pride!
All the gods know destinations.
I am a letter in this slot!
I fly to a name, two eyes.
Will there be fire, will there be bread?
Here there is such mud.
It is a trainstop, the nurses
Undergoing the faucet water, its veils, veils in a nunnery,
Touching their wounded,
The men the blood still pumps forward,
Legs, arms piled outside
The tent of unending cries ----
A hospital of dolls.
And the men, what is left of the men
Pumped ahead by these pistons, this blood
Into the next mile,
The next hour ----
Dynasty of broken arrows!

How far is it?
There is mud on my feet,
Thick, red and slipping. It is Adam's side,
This earth I rise from, and I in agony.
I cannot undo myself, and the train is steaming.
Steaming and breathing, its teeth
Ready to roll, like a devil's.
There is a minute at the end of it
A minute, a dewdrop.
How far is it?
It is so small
The place I am getting to, why are there these obstacles ----
The body of this woman,
Charred skirts and deathmask
Mourned by religious figures, by garlanded children.
And now detonations ----
Thunder and guns.
The fire's between us.
Is there no place
Turning and turning in the middle air,
Untouchable and untouchable.
The train is dragging itself, it is screaming ----
An animal
Insane for the destination,
The bloodspot,
The face at the end of the flare.
I shall bury the wounded like pupas,
I shall count and bury the dead.
Let their souls writhe in like dew,
Incense in my track.
The carriages rock, they are cradles.
And I, stepping from this skin
Of old bandages, boredoms, old faces

Step up to you from the black car of Lethe,
Pure as a baby.

Anne Sexton - As It Was Written

2009-04-05T18:12:00.000+03:00

Earth, earth,
riding your merry-go-round
toward extinction,
right to the roots,
thickening the oceans like gravy,
festering in your caves,
you are becoming a latrine.
Your trees are twisted chairs.
Your flowers moan at their mirrors,
and cry for a sun that doesn't wear a mask.

Your clouds wear white,
trying to become nuns
and say novenas to the sky.
The sky is yellow with its jaundice,
and its veins spill into the rivers
where the fish kneel down
to swallow hair and goat's eyes.

All in all, I'd say,
the world is strangling.
And I, in my bed each night,
listen to my twenty shoes
converse about it.
And the moon,
under its dark hood,
falls out of the sky each night,
with its hungry red mouth
to suck at my scars.

Monemvasia

2009-04-05T17:57:00.002+03:00

and after many years
with the same restless heart
but the dreams of the place have changed

life and survival and self-preservation
the nights there remind me of my youth
and those little streets of rock of my changing yet same soul.

still i am looking for answers behind these rocks
still i am changing only to stay the same

2009-04-05T17:04:00.000+03:00

i have lost not only a heartbeat.
i have lost my soulmate.

and this is final.

2009-02-15T20:52:00.004+02:00

i dream i differ
i dream of dreams
i dream i dare to

and all that stays

is that inability to stay focused

and again and again i dream of dreaming.

i differed but it was the same
i dreamt of living
i dared and lost.

so every night instead of a prayer
i live to dream.

2008-12-30T23:28:00.002+02:00

this photo is from the following blog:

http://youngdoo.net/blog/

read it.

2008-12-30T08:45:00.001+02:00

will it EVER be mended?
do i have the power? or is it not about my power at all?

it is your decision.
it is your turn to either love me or leave me.

LOST

2008-12-26T19:54:00.003+02:00

one day after xmas i feel i have lost my heart.

and i don't know how and if i can ever get it back...

my ILU, my dearest ever person... i miss you.

where have you gone?

once upon a time...

2008-12-19T23:23:00.002+02:00

i dreamt of fairies,and wishes come true.
i think sometimes i dream of the unattainable.
but i will get my dreams real in the end.

Paulo Coehlo blog

2008-12-13T14:26:00.000+02:00

http://paulocoelhoblog.com

fearing those bringing the light

2008-12-13T14:19:00.000+02:00

2008-12-12T22:28:00.002+02:00

ΔΕΝ ΤΟΛΜΩ ΑΚΟΜΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΝΑ ΑΡΘΡΩΣΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ, ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΡΗΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΚΤΕΣ.

ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΣΤΙΧΑΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ (ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ) ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 18 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ:

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν σ' αγαπούν
και πως σε θένε
Εχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν
Εχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί
που θα 'χει σβύσει το κερί
στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

2008-12-05T22:31:00.002+02:00

"Ταξίδεψε με όπου εσύ πιστεύεις
Είμαι τυφλός και μόνο εσύ το ξέρεις
Τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα
Ανθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα ποιήματα
Πόσο παράξενα χτυπάει τώρα η καρδιά μου
Υπάρχει άδικο έξω απ’ τα όνειρα μου
Θυμάμαι τα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο
Και γω που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου..."

STEREO NOVA tonight - remembering how a heart could flutter and then soar up the Athenian sky
(but i was too young, naive and happy at that terrace, Billy)

facebook crisis

2008-11-30T09:00:00.004+02:00

it is a while, it is always a while, to return to this scene.

now, my guilty preoccupation is FaceBook and one application in particular. My Fairy, this is what it is called. i am really an addict, a junkie (my best friend's term is probably wiser). i wake up at 0300 or 0500 or amidst other things, i log in and water my plants and cast spells.

this is my alter ego, it seems. I am able to find gold coins, cast love spells, happiness spells, turn a snail into gold, set frogs free and help sane the forests this way after having grown my little garden with beautiful flpwers. I can also try alchemy and create potions of my own that make more gold. I water other people's (friends or not) gardens and get rewarded with gold again.

it is an addiction my sister introduced me to.

and i am so happy with this second false life.

in the real life, i find peace talking to new friends and hoping that my new mild depression will go away by itself.

will it?

deferring

2008-10-28T20:17:00.001+02:00

a note - i am postponing my new post...

i am being self-analysed for now - re-reading Scott Peck.

it is good. introspection in a National Holiday...

2008-10-20T20:47:00.003+03:00

it takes time to heal. i am in day 4. 4 days after the operation.
and i am really well. well and loved. i think i panicked my mother when i fainted a little after the surgery trying to walk in the orange-walled hospital corridor. Fainting is really really bad. it is. It is a little death, but reversed. this needs lots of explaining. Anyhow, now i am back home.

This home is made of love and friendship. Qualities rare to find in my life. I feel sooooo ME here, so relaxed and happy. When i look outside the window, i see masses of green trees and i hear a cock every morning. Just like how it was when i was 4 at my village up North and carefree. All i need is this home. And at a future day maybe my own. this is transit? i don't know/ all i care is that it makes me smile every time i enter the door here.

i have healed. and i don't mean the wound that is too fresh to talk about. itchy too. i have healed from all monstrous thoughts that have been gnawing my heart and my soul the last 10 years, and now i see the obvious; that they were too little to have made me so afraid. now i walk in love.

btw, have you listened to Monika's "AVATAR" CD? Gorgeous.

more to come, tomorrow.
i promise you...

randomised.

2008-07-16T14:33:00.001+03:00

2008-07-16T14:30:00.001+03:00

what is there to add here?

...

2008-07-08T08:45:00.001+03:00

this is the life. this is how different life is with you. just a bluest star amongst greys...

2008-06-03T15:42:00.000+03:00

i am blessed by the wonder of love.

sufficiency

2008-03-20T11:14:00.001+02:00

πλέον είμαι επαρκής στην παραδοχή πως σε γνώρισα και πως σε έχω όχι κοντά, όχι.
πως σε έχω δίπλα μου.

μεγάλο πράγμα η καρδιά.

human bliss

2008-03-19T08:46:00.001+02:00

just the touch of a hand on my hand.

and looking straight into the eyes.

this is what life was invented for.

Ασλάνογλου

2008-03-07T08:03:00.005+02:00

Ερείπια της Παλμύρας

Οσο περνά ο καιρός και κάνω ένα προχώρημα
βαθύτερο μες στην παραδοχή, τόσο καταλαβαίνω
γιατί βαραίνεις κι αποχτάς τη σημασία
που δίνουν στα ερείπια οι άνθρωποι. Εδώ που όλα
σκουπίζονται, τα μάρμαρα κι οι πέτρες κι η ιστορία
μένεις εσύ με την πυρακτωμένη σου πνοή για να θυμίζεις
το πέρασμα ανάμεσα στην ομορφιά, τη μνήμη
εκείνου που εσίγησε ανεπαίσθητα εντός μου
σφαδάζοντας στην ίδια του κατάρρευση κι ακόμα
τους άλλους που ανύποπτοι μες σε βαθύν ύπνο διαρρέουν

Οσο περνά ο καιρός και προχωρώ βαθύτερα
στο ακίνητο φθινόπωρο που μαλακώνει πλένοντας
με φως τα πεζοδρόμια, τόσο βλέπω
στη χρυσωμένη δωρεά του ήλιου μια εγκατάλειψη
για όσα περιμένω και δεν πήρα, για όσα
μου ζήτησαν κι αρνήθηκα μη έχοντας, για όσα
μοιράστηκα απερίσκεπτα και μένω
ξένος και κουρελιάρης τώρα

Μα όταν
μες στη θρυμματισμένη θύμηση αναδεύω
ερείπια, βρίσκω απόκριση βαθιά γιατί τα μάρμαρα
κι οι πέτρες κι η ιστορία μένουν για να θυμίζουν
το πέρασμά σου ανάμεσα στην ομορφιά - απόκριση
για όσα περιμένω και δεν πήρα

οι δικοί μου ξένοι

2008-03-04T22:56:00.004+02:00

δώρο το άκουσμα του παρόντος χτες βράδυ από μια υπέροχη ανθρώπινη ψυχή.
(Σε ευχαριστώ πολύ για την απρόσμενη παρουσία σου στη ζωή μου, Β.)

ξαφνικός έρωτας την άνοιξη

2008-03-02T23:38:00.003+02:00

I don't want to live--

I want to love first,

And live incidentally.

E. Fitzerald

η θλίψη που δεν δαμάζεται

2008-03-02T23:28:00.004+02:00

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

ΓΕΝΕΑ ΥΠΑΓΕΙ ΚΑΙ ΓΕΝΕΑ ΕΡΧΕΤΑΙ
Εκκλησιαστής

Ερασιτέχνης άνθρωπος είμαι
πόσο καλύτερα παράπονα να φτιάξω;

Έχει θαμπώσει. Νυχθημερόν το ψαχουλεύει
με τα βρωμόχερά του ο χρόνος. Θέλει γυάλισμα.
Βύθισέ το σε αραιωμένο οξύ της ανάκλησης
κι ύστερα μ’ ένα μαλακό φανελλένιο φωνήεν.

Μικρό αγγείο χάλκινο που σαν παγούρι μοιάζει
(για δυνάμωσε λίγο τον ήχο της παρομοίωσης
δεν ακούγεται καθόλου το νερό).

Αμφορέας λήκυθος αρύβαλλος θήκη
για αρώματα ή λάδι πριν το αγώνισμα
ν’ αλείφουν οι αθλητές τα σώματά τους
δεν έμαθα ποτέ την ονομασία του
ανοιχτή μου αφέθηκε η χρήση του
πάρ’ το είναι παλιό πολύ παλιό
απ΄το βυθό της θάλασσας βγαλμένο
είπες και μου το χάρισες
παραμονή που έφευγες ταξίδι ---
κι εγώ γιατί το πέρασα για όρκο;
Απ’ το βυθό παραμονής που θά΄φευγες.
Μήπως δακρυοθήκη;

Στο αγώνισμα --- για σώματα.

Σώματα; Για ξαναπές το. Σώματα.
Έχει θαμπώσει δεν ακούγεται. Ρώτα την αφή
Θυμάται πρόφερε ποτέ αυτή τη λέξη;
--- προσεκτικά συνδαύλισε, ξέρεις
η απορία ξαναθλίβει τους θανάτους.
Δεν βολιδοσκοπείς καλύτερα τα όνειρα;
Ξέρουν αυτά. Συμπράξαν στις ληστείες.

Ή μάλλον άσε τώρα
πού να φυτεύουμε νερό πάνω σε δάκρυα.

(Από τη συλλογή Η Εφηβεία της Λήθης (σελ. 48-9), εκδ. ΣΤΙΓΜΗ - 1994)

Sylvia Plath tonight

2008-03-02T23:25:00.001+02:00

Conversation Among the Ruins

Through portico of my elegant house you stalk
With your wild furies, disturbing garlands of fruit
And the fabulous lutes and peacocks, rending the net
Of all decorum which holds the whirlwind back.
Now, rich order of walls is fallen; rooks croak
Above the appalling ruin; in bleak light
Of your stormy eye, magic takes flight
Like a daunted witch, quitting castle
when real days break.

Fractured pillars frame prospects of rock;
While you stand heroic in coat and tie, I sit
Composed in Grecian tunic and psyche-knot,
Rooted to your black look, the play turned tragic:
Which such blight wrought on our bankrupt estate,
What ceremony of words can patch the havoc?

Seneca - “While we are postponing, life speeds by.”

2008-02-28T18:36:00.004+02:00

αυτό είναι, βλέπεις?

βρήκα φωτογραφία που στη χαρίζω.

ναι, εσένα. που χαμογελάς ήδη βλέποντάς την.

εγώ όταν σε δω ξανά, θα χαμογελάσω πάλι.

προς το παρόν, σου τα προσφέρω τα άστρα μαζί με πολλή πολλή αγάπη.

ελπίζω να σε φτάσει.

για να μην ξεχαστώ...

2008-01-17T23:16:00.000+02:00

hope no one feels like this.

at least not any more.

για να θυμηθούμε και οπτικώς...

2008-01-17T22:50:00.000+02:00

Candy Candy - θυμόσαστε???

2008-01-17T22:40:00.000+02:00

http://retro-gr.blogspot.com/2008/01/candy-candy-26-40.html

Πω πωωωω... Θυμάται κανείς την candy candy? τον Άντονι?
(τώρα τι συνειρμός είναι αυτός σήμερα που είναι του Αγίου Αντωνίου... Ο Θεός κι η ψυχή μου)

Πω πωωωω... Χρόνια αιώνες πριν που έτρεχε η Κάντυ Κάντυ στους αγρούς και τα λειβάδια και ονειρευόμασταν όλοι μαζί της.

Στον ύπνο πλέον, άγχη για τη δουλειά, deadlines και άλλα εργασιακά.
Μερικές φορές, σπάνια, ονειρεύομαι ό,τι με έχω πείσει ότι δεν μου λείπει.
Και ξυπνώ τσαντισμένη και με κακή διάθεση.

Αυτό που με έχει πειράξει περισσότερο είναι που το συνήθισα, πως όλα συνηθίστηκαν.

the power is here!

2008-01-13T20:52:00.000+02:00

isn't this a perfect photo to start blogging this year? Truth is i have been meaning to write things, but job is still too hectic and all i get to relax is SOMETIMES a Saturday morning. This Saturday i was working 10am-9pm. Disastrous, right?

2008 is a good year. All years are good, after all. I have friends who really care (SK, THANK YOU for always standing by my side), I thought i had friends who really let me down because they simply didn't care anymore, I had friends i had lost but the twists of fate proved they are still here (kollite mou, latremene! kalos epestrepses, na moy prosexeis) and i have also time for some new acquaintances (china girl, see how small our world has proved?).

So, to make this note small; THANK YOU all for everything you have given me and thank you more all those who understand how much i need some time off just for myself. Thank you for being exactly at the spot promised, ie my heart.

HAPPY NEW YEAR!
nothing is gone, we are still alive and kicking!

Πρωτοψάλτη...

2007-12-30T20:59:00.000+02:00

Άκουγα εσένα άκουγα

κάτι σαν αντίο ή παράκουγα

ύστερα είπες κι άλλα αλλά δεν άκουγα.

Μονάχα θυμάμαι καθαρά μια ροζ γραβάτα

άνοιξα την πόρτα, χάραζε.

Τι να βρω να πω να σε συντάραζε

είχα πάει μ'άλλον μια φορά παλιά

μα ούτε που ρώταγες ποτέ πού πήγαινα.

Ροζ γραβάτα φόραγες τότε που με χώραγες

αγκαλιά μου και λαχτάρα ίδια πίναμε τσιγάρα.

Ροζ γραβάτα κι έλιωνα με φιλί θα τέλειωνα

την κουβέντα μας για πάνταμε φιλί θα τα' γραφα όλα ροζ.

Άλλαζε αιώνας άλλαζε

μέσα μου βραχνό σκυλί που αλάλαζε.

Όσα φέρνει ο χρόνος

τα παράλλαζε πάντα η καρδιά

πατώντας σταθερά μου 'λεγε αγάπα.

Άνοιξα την πόρτα κι έφυγα

ύστερα από χρόνια λέω πως ξέφυγα.

Λόγια που πληγώνανε

δεν πόναγε πια

ήταν απάτη η ομορφιά που κάποτε πλήγωνα.

Ροζ γραβάτα φόραγες

τότε που με χώραγες

αγκαλιά μου και λαχτάρα ίδια πίναμε τσιγάρα.

Ροζ γραβάτα κι έλιωνα με φιλί θα τέλειωνα

την κουβέντα μας για πάντα

με φιλί θα τα'γραφα όλα ροζ...

Kavafis after all

2007-12-28T22:34:00.000+02:00

Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Κ.Π. Καβάφης

weekend glory

2007-12-08T10:05:00.000+02:00

it is 10am in this totally urban weekend and all i do is feel tired. No, not tired - exhausted.

verdict

2007-12-04T22:39:00.000+02:00

i feel lost today. no sense of real direction. And because i feel lost for quite some years (yes, there are some happy intervals in-between), i guess i am really lost.

guilty as charged.

ένα χαζό τίποτα

2007-12-03T21:31:00.000+02:00

Οι απαιτήσεις πολλές, κάθε μέρα με το νέο "τίτλο" στην εταιρία κόσμος βασίζεται πάνω μου.
Δεν γκρινιάζω, πάλι οι θυσίες μικρές είναι. Αμελητέες στην υπάρχουσα φάση της επιβίωσής μου.
Το τονίζω: ΕΠΙΒΙΩΣΗ. Τη ζωή ακόμη την αφήνω μακριά μου.

Σκέφτομαι στο σχίσμα του ελάχιστου χρόνου που μου απέμεινε - πχ, όταν πέφτω τόσο κουρασμένη στο κρεβάτι: Τι έκανα σήμερα?
Σήμερα λοιπόν έμαθα σε 15 άτομα διάφορα ανούσια περί Τηλεπικοινωνιών, άλλα τόσα για σωστή επικοινωνία με τους πελάτες μας.
Σήμερα έκανα ένα μαθητούδι, κοριτσάκι 8 χρονών να γελάσει και μετά να σκάσει από το γέλιο.
Σήμερα δεν το έπαιξα τόσο ευτυχής ως είθισται στα PR μου, φαινόμουν πως είχα νεύρα.
(και δεν είναι και Πανσέληνος γαμώτο).
Σήμερα για κλάσματα χρόνου πολύτιμου σκέφτηκα όλες εκείνες τις δήθεν φίλες που δεν δίνουν ποτέ όσο μπορούν, αλλά μόνο όσο τους επιτρέπει η ξιπασμένη τους ύπαρξη -(είμαι κακιά? δεν με νοιάζει πλέον). Θυμήθηκα φίλες που στην πρώτη στραβή "λάκισαν" και ακόμη έχει μείνει ένα στραβοκατάπιωμα, όπως έλεγα μικρή.
Ένα χαζό, χαζότατο τίποτα, δηλαδή.

Οι άνθρωποι πού πήγαν οι άνθρωποι?
Δέχτηκα εδώ και χρόνια τις επιλογές μου.
Μαχαίρι, βαθύ και κοφτερό. Δεν με πειράζει πιά.
Αυτό που πάντα όμως ΕΝΟΧΛΕΙ είναι αυτή η κουταμάρα που φέρει ο κόσμος.
Αυτό το τίποτα που φέρουμε δάφνες στα κεφάλια μας όλοι.

Λόγια πάλι, κενά, λειψά, ανόητα...
Δεν μπορώ να τα χρησιμοποιώ άλλο σαν άλλοθι.
Είμαι ίδια με όλους που κατά καιρούς κατακεραυνώνω και παραπονιέμαι για να ξεχωρίσω.

recalling a friendship and its value

2007-11-27T10:03:00.000+02:00

Δεν έχει περάσει τόοοοσος καιρός από τότε που έγραφα:

"ΞΕΝΑ ΧΕΡΙΑ

Είμαι σε σύντομες διακοπές. Διακοπεύω. Ή καλύτερα διακόπτω την ψυχή από το τραύμα, με επαφή με ανθρώπους καθημερινούς που έχω ανάγκη πλέον να βλέπω;
Έχασα κάποιους παλιότερα εκ παραδρομής σχεδόν, τους κράτησε μακριά η ζωή μου από τη ζωή μου, και δεν προτίθεμαι να ξανακάνω το ίδιο λάθος. Απλά έχουν πάψει άνθρωποι να μου τραβούν την προσοχή. Εδώ και χρόνια. Κακό μάλλον αυτό. Από τη ζωή μου για κάποια χρόνια κράτησα τη μαυρισμένη από την οργή σκιά τους. Σχεδόν με έμαθα να θυμούμαι μόνο τα περιττά - τα απαραίτητα τα πέταξα σε μια χοντρή μαύρη σακούλα. Η λύση του πετάματος, η φιλοσοφία του κάθε σκουπιδιού.
Ξεπέζεψα μετά από την συντριβή. Ο αδριάντας της στριφνότητάς μου κατέρρευσε σιωπηλά (όπως όλες οι εσώτερες πτώσεις).
Οι πόνοι απλώθηκαν σε μια κοινή πεδιάδα, πανανθρώπινη αργότερα.
Επιμένω μετά από όλα εκείνα που με τσάκισαν κάποτε, να περιμένω. Ασθμαίνοντας έστω. Κάποια μέρα. Υπάρχουν ανθρώπινα τοπία που επιθυμώ να ζήσω, ή έστω να δανειστώ για λίγο."

and the good thing is - i am still here, Maria.

NERUDA

2007-11-23T20:38:00.003+02:00

ΙΣΩΣ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

'Ισως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,
χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι
σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
πιο αργά ανάμεσα στην ομίχλη και στους πλίνθους,

χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
που ίσως άλλοι δεν θα δουν να χρυσίζει,
που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου,

χωρίς εσύ να είσαι, επιτέλους, χωρίς να έρθεις
απότομη, ερεθιστική, να γνωρίσεις τη ζωή μου,
καταιγίδα από ροδώνα, σιτάρι του ανέμου,

και από τότε είμαι γιατί εσύ είσαι,
και από τότε είσαι, είμαι και είμαστε,
και για χάρη του έρωτα θα είμαι, θα είσαι, θα είμαστε.

Πάμπλο Νερούδα

GREEK POETS...

2007-11-23T20:34:00.000+02:00

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ (1975)
ΚΑΤΑΓΩΓΗ
"Ερχόταν ένα φως.
Κι από το Μάρτη μήνα ερχόταν η άνοιξη
στην κάμαρα που μίλαγε με πείσμα ο Φίλιππος.
Το πάτωμα παλιό σανίδι σε παλιό σανίδι. Απάνου στο
τραπέζι ένα καιρί. Και τα χαρτιά του σα
φτερά πουλιών.
Κοίτα να καταλάβεις φώναξε. Τίποτα δεν είχαμε.
Μήτε κρεβάτι μήτε κάθισμα. Το σπίτι ένα παλιό
σαράβαλο. Παντού ο αέρας φύσαγε σε θέριζε.
Η μάνα μου στα κάρβουνα. Κακό χειμώνα θάχουμε
είπε ο πατέρας, μια μαύρη συλλογή το μούτρο του.
Από τη τρύπα αυτή κοιτάζαμε τον ουρανό. Και το
πρωί πηγαίναμε στα δέντρα. Εδώ γεννήθηκα.
Εδώ μεγάλωσα. Λοιπόν αυτά μου χρειάζονται
για την οργή μου και την περηφάνεια μου.
Για να κρατήσω και να κρατηθώ.
Δεν έχω θεούς. Και δε φοβάμαι."

Τάκης Σινόπουλος

-------------------------------------------------------------

"Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ
δεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώρα
πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες."

Μανόλης Αναγνωστάκης

after a short trip to Achaia

2007-11-19T21:15:00.000+02:00

This is it - that there was a time to leave Athens only to find other places unwelcome. And not simply that, but also indifferent.

There is so much to say, but cortizone has worn me out these days.
Literally.

I promise, i promise - there is more to write. Later.

at last!!!

2007-11-13T08:52:00.000+02:00

finally... COSTA COFFEE is in Greece too...
one of the best lattes in the world...

http://www.costa.co.uk

go and see for yourselves!!!
available already @Marousi, right at the big COSMOTE building, before Kifissias Ring that is!

palies Trypes / aggelakas

2007-11-12T18:23:00.000+02:00

"Θα 'ρθει ο καιρός που θα σπάσω την πόρτα,
και η καρδιά μου στο φως θα χιμήξει.
Θα φύγω μακριά,
θα πετάξω ψηλά,
θα πετάω σ' ασύλληπτα ύψη,
και τότε πια δεν μπορεί,
αυτή η χλωμή,
αυτή η φτηνή η τιποτένια μου θλίψη,

θα μείνει ορφανή,
θα γυρνάει σαν τρελή,
θα ζητάει να με βρει και δε θα με βρίσκει,

Κι ούτε πρόκειται ελπίζω ποτέ να μου λείψει
δεν πρόκειται ελπίζω ποτέ να μου λείψει"

Αγγελάκας

on visiting this: http://revisionistsdeath.wordpress.com

2007-11-12T18:04:00.000+02:00

Ελένη Π - χάσμα

Κι ύστερα έρχονται εκείνες, οι παλιές μέρες.
Μυρίζουν θυμάρι, βουνά Ελλάδας μου, βουνά σώματός σου.

Με αποσυντονίζει τόση μνήμη.

Μα κι εσύ, εσύ χρόνια στα ξένα χέρια
χρόνια πολλά δεν εύχομαι από τότε που έφυγες
εσύ, εσύ στα χρόνια που έσκισες στα δύο -
στο προ εσού και μετά εσού.

λες κι η άτοπη μνήμη βρίσκει καταφύγιο στις ρωγμές.

και μετά από μια δεκαετία τελικά δεν ξεθώριασες.
εσύ τη ζωή σου κι εγώ τη ζωή σου.

c'est le vent.

another interesting outing in Athens - theatre

2007-11-11T14:41:00.000+02:00

ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ-ΣΚΗΝΗ ΝΕΑ ΧΩΡΑ

Αμοργού 20, Κυψέλη , 2108673945

Ο ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ ΣΤΟ ΣΟΧΟ

Κοινωνικό του Πάτρικ Μάρμπερ
Σκηνοθ.: Κ. Μαρκουλάκης. Παίζουν: Κ. Μαρκουλάκης, Κ. Παπαχρόνης, Εβ. Ζημάλη, Θ. Ανδρούτσου, Δ. Σιγάλα. Μετάφρ.: Θ. Πετρόπουλος. Σκην.- κοστ.: Γ. Γαβαλάς. Φωτ.: Ν. Βλασόπουλος. Μουσ.: Μ. Μάτσας. Διάρκεια 95'

Η σύγχρονη, προκλητική εκδοχή του μολιερικού Δον Ζουάν από τον Μάρμπερ διαδραματίζεται στο σύγχρονο Σόχο. Στην εποχή του Apple Mac, των blogs και του podcast ο DJ επιμένει να σκέφτεται και να ζει ελεύθερος προκαλώντας Θεό και ανθρώπους.
Απόγ: Σάβ., Κυρ. 7 μ.μ. Βραδ: Τετ., Πέμ., Παρ. 9.15 μ.μ., Σάβ., Κυρ. 9.30 μ.μ. € 24, € 17, κρατήσεις και από το www.choratheater.gr

apathy

2007-11-10T10:35:00.000+02:00

today i am really very sick.
i think it is always losing my daily health that scares me to death...

and i am so lonely it has just stopped hurting.

να πάτε να δείτε / go see - must see

2007-11-08T06:28:00.003+02:00

ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Δραματοποιημένη Ποίηση του Αρτίρ Ρεμπό
Σκηνοθ.: Θ. Αναστόπουλος. Παίζουν: Μ. Καρατζογιάννης, Ν. Πουρσανίδης. Μετάφρ.: Χρ. Λιοντάκης. Σκην.- κοστ.: Μ. Τρικεριώτη. Φωτ.: Ηλ. Κωνσταντακόπουλος. Διάρκεια 80'

«Αν θυμάμαι καλά, κάποτε ήταν η ζωή μου έκπαγλη γιορτή, που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τα κρασιά κυλούσαν. Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου. Και τη βρήκα πικρή. Και τη βλαστήμησα»... Οι υπέροχοι στίχοι, που φέρνουν τη λογοτεχνία μέσα στη ζωή, αποκτούν υπόσταση πάνω στη σκηνή από δύο άντρες ερμηνευτές.

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΔΩΜΑ

Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Φιξ, 2109212900
Βραδ: Δευτ., Τρ. 9 μ.μ., Κυρ. 10.15 μ.μ. € 18, φοιτ.: € 15. Διάρκεια: 80'.

2007-11-06T22:37:00.001+02:00

πάρτε το - είναι μαγευτικό CD.

mood swings / Palermo pic

2007-11-06T15:21:00.000+02:00

Art thou pale for weariness
Of climbing heaven and gazing on the earth,
Wandering companionless
Among the stars that have a different birth,
And ever changing, like a joyless eye
That finds no object worth its constancy?

Percy Bysshe Shelley (1792 - 1822)

1st post from work

2007-10-23T08:40:00.000+03:00

Another moody October morning @work. Almost stuck in a perpetuum of dull days, I guess.
Last night as i was driving home from the Olympic Village I saw the flow of cars over the bridge of the highway there. Spectacular. All i wanted to do is just turn left, not right, turn left and drive out of Athens. Drive outside of the boring life I am doomed to live. You know the English saying, right? "All work and no play make Jack a dull boy" - this is me, Jack the dullest.

All I want today is LEAVE. Get the hell out of the office and go.

But OF COURSE i am too responsible these years to let myself fall so down; following your dreams has never been the most responsible recreational activity @Telecoms.

post mortem

2007-10-21T19:39:00.000+03:00

why is it so difficult in any age for me to really feel happy?

i can't belong - it is so simple.
i adjust to criteria and rules, but i never really belonged.

ANYONE OUT THERE?

1-liners/truth

2007-10-20T22:32:00.000+03:00

summarising those last days i have not written a thing -

1. i got the big promotion at work - wow! (ironic).
2. i got selected in a strange Ministry process for an assessment programme (wow - ironic, again)
3. i got my depression back
4. a man i hardly know told me last night he loves me. i replied swiftly "You don't know me" - and he said "I didn't tell you i know you".
interesting, huh? (i felt so much uneasy, i can't take these sentimentalisms any more)
5. i feel totally cracked down. but i will not show it to my real, everyday life.
ONLY HERE my truth lies.

poetry, instead of a crack-down

2007-10-20T22:24:00.000+03:00

Τάσος Λειβαδίτης, Αυτοβιογραφία

Άνθρωποι που δε γνώρισα ποτέ μού δώσαν το αίμα μου και τ’ όνομά μου

στην ηλικία μου χιονίζει, χιονίζει αδιάκοπα

μια κίνηση πάντα σα νά’ θελα να προφυλαχτώ από’ να χτύπημα

δίψασα για όλη τη ζωή, κι όμως την άφησα

για ν’ αρπαχτώ απ’ τα πελώρια αγκάθια της αιωνιότητας,

η σάρκα μου ένας επίδεσμος γύρω απ’ το αυριανό μου τίποτα

κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει στον πόνο μου

εκτός απ’ τον ίδιο μου τον πόνο –είμαι εδώ, ανάμεσά σας, κι ολομόναχος,

κ’ η ποίηση σα μια μεγάλη αλήθεια που την ανακαλύπτεις ύστερ’ από χρόνια,

όταν δεν μπορεί να σου χρησιμέψει πια σε τίποτα.

Επάγγελμά μου: το ακατόρθωτο.

(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 141, Σεπτέμβρης 1966, σελ. 137)

----------------------------------------------------------------------------------------------

Ηλίας Τσέχος, Χιλιόμετρα χρόνου

μετά χίλια χιλιόμετρα ταξίδι

κάθεσαι και ζωγραφίζεις τα χιλιόμετρα

περνάν ουρανί πινακίδες

βέλη σε λευκά οι κατευθύνσεις

μ’ επιμονή κοιτάς τι ζωγράφισες

πολιτισμό χορταίνεις

νάσουνα χρώματα ή χιλιόμετρα;

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 2, σελ. 64).

Edna St. Vincent Millay

2007-10-14T22:07:00.000+03:00

Ashes of Life

Love has gone and left me and the days are all alike;: Eat I must, and sleep I will, -- and would that night were here!
But ah! -- to lie awake and hear the slow hours strike!: Would that it were day again! -- with twilight near!
Love has gone and left me and I don't know what to do;: This or that or what you will is all the same to me;
But all the things that I begin I leave before I'm through, --: There's little use in anything as far as I can see.
Love has gone and left me, -- and the neighbors knock and borrow,: And life goes on forever like the gnawing of a mouse, --
And to-morrow and to-morrow and to-morrow and to-morrow: There's this little street and this little house.

my favourite film revealed.

2007-10-11T23:04:00.000+03:00

cartoons

2007-10-06T23:19:00.001+03:00

επειδή πολλές φορές η ζωή μιμείται την τέχνη και τούμπαλιν.
Καλό Σ/Κ σε όσουν δεν δουλεύουν σα ζώα όπως εγώ.

unable to stay silent today

2007-10-01T09:07:00.000+03:00

"The kingdom of Heaven is a condition of the heart --not something 
that comes upon the earth or after death."
Nietzsche, Friedrich


i woke up today late and anxious that I might not cope.
Isn't this a shame? I have stopped being the self i knew 10 years
back...

Disasterous how we can take a positive word like "natural evolution"
to talk about something so nasty as giving yourself up...

James 'Say Something'

2007-09-29T20:07:00.000+03:00

"...Take a drug to set you free
Strange fruit from a forbidden tree
You've got to come down soon
More than a drug is what I need
Need a change of scenery
Need a new life..."

και κανένα άλλο σχόλιο για λίγες μέρες.

η εκκωφαντική σας σιωπή, ή μήπως είναι η δικιά μου απώλεια φωνής;

2007-09-28T15:29:00.001+03:00

Γιώργος Σεφέρης

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι
μέσα από τα δάχτυλά μου
χωρίς να πιώ ούτε μια στάλα.
Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.
Ενα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,
δεν έχω άλλη συντροφιά.
Οτι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια
που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι
και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου.

Συλλογή " Μυθιστόρημα"

Ελύτης for ever

2007-09-28T10:14:00.000+03:00

Τὸ Φωτόδεντρο καὶ ἡ δέκατη τέταρτη Ὀμορφιά

Μ΄ ένα τίποτα έζησα
Μονάχα οι λέξεις δε μου αρκούσανε
Σ΄ ενός περάσματος αέρα
ξεγνέθοντας απόκοσμη φωνή τ΄ αυτιά μου
φχιά
φχιού φχιού
εσκαρφίστηκα τα μύρια όσα
Τι γυαλόπετρες φούχτες
τι καλάθια φρέσκες μέλισσες και σταμνιά φουσκωτά όπου
άκουγες ββββ να σου βροντάει ο αιχμάλωτος αέρας.

Κάτι
Κάτι δαιμονικό μα που να πιάνεται σαν σε δίχτυ στο σχήμα του Αρχαγγέλου
Παραλαλούσα κι έτρεχα
Έφτασα κι αποτύπωνα τα κύματα στην ακοή απ΄ τη γλώσσα

-Ε καβάκια μαύρα, φώναζα, κι εσείς γαλάζια δέντρα τι ξέρετε από μένα;
-Θόη θόη θμος
- Ε; Τι;
- Αρίηω ηθύμως θμος
- Δεν άκουσα τι πράγμα;
- Θμος θμος άδυσος

Ώσπου τέλος ένιωσα
κι ας πα΄ να μ΄ έλεγαν τρελό
πως από ΄να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος.

motto

2007-09-28T09:56:00.000+03:00

DARE TO BE WISE.

I will hold

2007-09-28T09:34:00.000+03:00

I will hold.

Despite all that is against life, I will stay.

And even if I don't get all what i wanted, I don't think I will cry.

Sometimes loyalty to life matters more than goal achievement.

OR am I wrong?

now and now

2007-09-27T22:39:00.000+03:00

πρώτη φορά μίλησα σε άνθρωπο μέσω email. ένιωσα τη θέρμη της εφηβείας, τότε που ακόμη πίστευα πως ο κόσμος δημιουργείται, δεν μας δίνεται.

Thank you, china girl.

και με λένε Ελένη.
και έχω τόσο φως όσο και σκοτάδι μέσα μου.
αλλά υπερισχύει τόσα χρόνια το χρώμα.

Ευχαριστώ για το mail.

suffering to forget

2007-09-27T20:52:00.000+03:00

this is a dream land. Palermo hills, the vastness of scenery.
I was promised a trip there, a stay at a home that belongs to a woman i will never meet now, a home-made perfume that contributed some 10 years now to my falling in love back then. Back then and still remembering the sense of the perfume smell makes me home sick. For a home i never will have, and never saw. His place.
Where is he? Where is he safely living now? I know not.

All i dream the last decade is that trip. That trip i only made through his words and these images.

two quotes... goodnight

2007-09-25T22:21:00.001+03:00

Ειναι οι ανθρωποι πιο ξενοι
σε πολιτειες αστραφτερες
με μουσικες καλοντυμενες απ τις πιο ρηχες ψυχες,
τοση ομορφια
δεν θελω πια
μου λες...

ΟΝΑΡ

----------------------------------------------------------------------------------------

αυτη η πολη εχει αλλαξει πολυ

ποιος θα σε φροντισει;

τι φοβασαι;

ποσοι σαν κι εσενα ειναι εκει εξω;

ολοι ειναι μονοι εδώ

Τι ψαχνεις;

(taken from http://www.thmmy.gr/smf/index.php?topic=18023.msg358428;topicseen)

Ελλαδάρα και επίπεδο...

2007-09-25T22:04:00.000+03:00

ακόμη και αυτός έχει χώρο εδώ...
είναι καιρός για αποδημητικά πουλιά να πετάξω σε άλλα, πιό φιλόξενα μέρη???

http://evenizelos.blogspot.com/

τι χαζά, τι χαζό που ασχολούνται με τέτοια σοβαρά θέματα όπως η πολιτική με τόση σοβαροφάνεια.
απ' έξω είναι πάντα η Ελλάδα, το φαίνεσθαι.
το είναι πάντα βρίσκεται λειψό.

κρίμα, κρίμα indeed.

my fixation... Palermo.

2007-09-24T17:02:00.000+03:00

i have much more to upload here, and probably a lifetime of story-telling about my fixation.

depression, she wrote

2007-09-20T23:17:00.000+03:00

how does one find the personal atonement?
how do you get back to being happy? being content and ok with yourself, your silly choices, your thousand indecisions (as Eliot would nag), your goodness?

i can't.
i am drawn to all possible future scenarios merely by the force of life.
i don't live any more - i survive.
and this is pathetic.

WHERE is my atonement?

winning life back

2007-09-17T23:01:00.000+03:00

today i had a meeting with the General Director of the company i have been working for the last 7 months. It doesn't matter why, or what might come out of this talk i had the chance to enjoy, really enjoy with him. On purpose i didn't ask anyone who might know him about his personality, his traits and his dislikes - i wanted to enter the room, his office, in total curiosity. It was a meeting on fair grounds - he didn't know me (only my cv was in front of him), i didn't know him (only an interview in a related journal gave me a poor glimpse of him).
I didn't realise how fast time went by.
And this was wonderful.

i enjoyed spending time talking of myself mostly to a stranger - he may have a high or low opinion of me now, but i know that i was me there, 100% Eleni.
and this was how i won a day back.

for my sore eyes

2007-09-15T00:27:00.001+03:00

presenting Franco James.

Watch "Tristan and Isolde" on DVD....

again and again

2007-09-14T15:41:00.000+03:00

"ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΠΙΑ ΝΑ ΖΩ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ...
πάρε την καρδιά μου, τα όνειρά μου -
δεν έχω τίποτ' αλλο να σου δώσω"

δεν το λέω εγώ - το τραγούδι το λέει.
εγώ κλασσικά επαυξάνω...

άλλων λέξεις

2007-09-13T23:20:00.000+03:00

«Τι να πεις για μία κοινωνία που λέει ότι ο Θεός πέθανε αλλά ο Έλβις ζει;»

Irv Kupcinet

επειδή έπονται οι σούπερ εκλογές που θα μας σώσουν βεβαίως βεβαίως...

instead of a comment to a reader

2007-09-13T00:17:00.000+03:00

must be a second adolescence - or depression.

the world has stopped fitting my vision.

interesting.

fixation

2007-09-13T00:04:00.001+03:00

i don't care how it is called.

i don't care about my lost years.

I AT LEAST STRIVED FOR A (lost) CAUSE.

What about you? What do you leave behind?

(nothing?)

a song worth the lyrics

2007-09-12T23:44:00.000+03:00

"θέλω μόνο να σε δω

Δέκα χρόνια δέκα αιώνες

λύσεις ψάχνουν να μου βρουν

δε με ξέρεις, μα το ξέρεις

πως τα χέρια δεν ξεχνούν

κάτι νύχτες ματωμένες

που αδιάφορα περνάν

που τα σώματα διψάνε

μα τα μάτια αλλού κοιτάν" Giannis Haroulis...

2007-09-12T04:27:00.000+03:00

I can't believe that 11 years have passed since then... It seems like everything just happened recently... I remember that day... We were so young and so ignorant...

10/09

2007-09-10T22:39:00.000+03:00

it has been so far 11 years - for some of us, a lifetime distorted to match an unwelcome reality.
HE IS NOT HERE.
An existentialistic question - did he really exist?

I doubt it, him, his life, his b*day today. I question everything that reminds me of him. Even me.
Who am I any more? Bits and pieces perpetuating a life cycle that is exactly and only this - a cycle, and a vicious one to be more precise.

Turn back, turn the page over, damn you.
YOU CAN'T.

C' est la vie - he used to say this all the time. Abandonment. Total abandon.
Now it just doesn't matter any more.

I am too old in my age to wallow over V. But anyway, it is a bloody B*day today, so i pray to my God to have him as he deserves.

And a song dedicated tonight - by Concrete Blonde "Joey". Masterpiece this voice communicating the looming disaster.

Monday, September 10th

2007-09-10T18:03:00.000+03:00

Eleni,

I check out your blog almost every day because I feel like closer to you. I get to find out how you are doing. For years now, months and months would go by and I would hear nothing and I would wonder. Is she ok? Is something wrong? So being able to check on you even through a blog is so huge for me. Eventhough I am so far away there hasn't been a day that goes by that I don't think about you and wonder if you are well... So I am glad that you decide to start this blog.

K

για να μην σε ξεχνάει η σφαίρα.

2007-09-09T23:40:00.000+03:00

Μπάμπαλη Ανδριάνα - ΔΕΣ ΚΑΘΑΡΑ

Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης
Μουσική: Calogero
Πρώτη εκτέλεση: Ανδριάνα Μπάμπαλη

Αν θα βγεις δε θα βγω μέσα θα κλειστώ
ένα φως θα κρεμάσω για να έχω ουρανό
θα κοιτώ θα γελάω θα φυσάω τον καπνό
και θα λέω δεν πονάω μα βαθιά θα πονώ
Η καρδιά, η καρδιά μου έτσι είναι η καρδιά
θα τη βρω θα την πιάσω θα την πάρω αγκαλιά
και θα βγω άλλο βράδυ με φιλιά και ποτά
και θα λέω είμαι εντάξει μα δε θα΄μαι καλά

Δες καθαρά για σένα υπάρχω
δες καθαρά εσένα θα΄χω
πάντα βαθιά σαν σφαίρα στην καρδιά
σαν σφαίρα στην καρδιά

Κι αν με δεις κι αν σε δω έναν ξένο κοιτώ
και δε θα σε γνωρίζω και δε θα σε κρατώ
η ζωή μου θα κυλάει σαν βροχή σαν νερό
και εγώ δε θα σ΄έχω και θα λέω δεν πονώ
Η ζωή, η ζωή μου θα γεμίζει μπετό
ένας άνθρωπος χτίζει τον πιο ωραίο γκρεμό
και θα πάω και θα πέσω και μετά θα γελώ
και θα λέω δεν πονάω μα βαθιά θα πονώ

Δες καθαρά για σένα υπάρχω
δες καθαρά εσένα θα΄χω
πάντα βαθιά σαν σφαίρα στην καρδιά
σαν σφαίρα στην καρδιά

Δες καθαρά αυτή η φωνή
για σένα ξεσπά, για σένα αντηχεί
πιο δυνατά
για σένα τραγουδά

a sudden revelation

2007-09-09T22:51:00.000+03:00

DEVASTATED by a song.

(and i hate Dalaras)

Στίχοι: Γιώργος Παυριανός
Μουσική: Στάμος Σέμσης
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Όταν θα τελειώσει ξαφνικά το καλοκαίρι
όταν θα 'χω φύγει μακριά σε κάποιο αστέρι
τίποτα να μη φοβάσαι να με θυμάσαι
γιατί σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Όταν θα χαθούν οι αγάπες κι οι φιλίες
όταν θα με βλέπεις στις παλιές φωτογραφίες
τις βραδιές που δεν κοιμάσαι να με θυμάσαι
γιατ'ι σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Όταν θα κοιτάς την άδεια θέση στο τραπέζι
όταν θα ακούσεις το τραγούδι αυτό να παίζει
μη δακρύζεις μη λυπάσαι να με θυμάσαι
γιατί σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

1/2

2007-09-09T22:05:00.000+03:00

i am right now listening to my second best radio station. online.

www.diesi.gr

worth it.

(yes, my first favourite is melodia)

Hope our week is as tender as all of us.
KEEP THE FAITH.

Katerina

2007-09-08T20:25:00.000+03:00

No, i will not admit, my truest friend, what is going on.
Not because of secrecy, or guilt, or fear.

I will be in the same spot you left me last summer, waiting to see your smiling face.
Sometimes, some days like this Friday, when i worked 13 whole hours @the new post, this distant smile of you kept me afloat.
Feeling blessed really for doing things @work i was craving to do, enjoying my time there really, but life outside those premises, is something not to talk about. Not now, at least.
I keep the faith, you keep the light on.
Things will be better, i presume.

All is well to those who believe.
THANK YOU all for reading this blog - your number was startling when i saw the stats yesterday.

how ironic ---

2007-09-08T20:22:00.000+03:00

Dover Beach
by Matthew Arnold

The sea is calm to-night.
The tide is full, the moon lies fair
Upon the straits;--on the French coast the light
Gleams and is gone; the cliffs of England stand,
Glimmering and vast, out in the tranquil bay.
Come to the window, sweet is the night-air!
Only, from the long line of spray
Where the sea meets the moon-blanch'd land,
Listen! you hear the grating roar
Of pebbles which the waves draw back, and fling,
At their return, up the high strand,
Begin, and cease, and then again begin,
With tremulous cadence slow, and bring
The eternal note of sadness in.

Sophocles long ago
Heard it on the {AE}gean, and it brought
Into his mind the turbid ebb and flow
Of human misery; we
Find also in the sound a thought,
Hearing it by this distant northern sea.

The Sea of Faith
Was once, too, at the full, and round earth's shore
Lay like the folds of a bright girdle furl'd.
But now I only hear
Its melancholy, long, withdrawing roar,
Retreating, to the breath
Of the night-wind, down the vast edges drear
And naked shingles of the world.

Ah, love, let us be true
To one another! for the world, which seems
To lie before us like a land of dreams,
So various, so beautiful, so new,
Hath really neither joy, nor love, nor light,
Nor certitude, nor peace, nor help for pain;
And we are here as on a darkling plain
Swept with confused alarms of struggle and flight,
Where ignorant armies clash by night.

epiphany

2007-09-06T21:44:00.000+03:00

it is this turning point today.
i admit i am scared.
too scared even to talk about it.

i was diagnosed with some sort of an unexpected condition and have to deal with it.
desperate times call for desperate measures.
now is the time to just sit back, sip some decaf latte from a nearby Starbucks (i like its smokeless environment) and listen to music.

deaf to all other people.
all those who claim to love me have deserted the battle years ago.

devastated as is the case.

last words

2007-09-05T23:15:00.000+03:00

"And should the world itself forget your name
Say this to the still earth: I flow.
Say this to the quick stream: I am."

Don Paterson - Being

going to bed...

2007-09-05T23:12:00.000+03:00

DAVID CONSTANTINE

Watching for Dolphins

In the summer months on every crossing to Piraeus
One noticed that certain passengers soon rose
From seats in the packed saloon and with serious
Looks and no acknowledgement of a common purpose
Passed forward through the small door into the bows
To watch for dolphins. One saw them loose

Every other wish. Even the lovers
Turned their desires on the sea, and a fat man
Hung with equipment to photograph the occasion
Stared like a saint, through sad bi-focals; others,
Hopeless themselves, looked to the children for they
Would see dolphins if anyone would. Day after day

Or on their last opportunity all gazed
Undecided whether a flat calm were favourable
Or a sea the sun and the wind between them raised
to a likeness of dolphins. Were gulls a sign, that fell
Screeching from the sky or over an unremarkable place
Sat in a silent school? Every face

After its character implored the sea.
All, unaccustomed, wanted epiphany,
Praying the sky would clang and the abused Aegean
Reverberate with cymbal, gong and drum.
We could not imagine more prayer, and had they then
On the waved, on the climax of our longing come

Smiling, snub nosed, domed like satyrs, oh
We should have laughed and lifted the children up
Stranger to stranger, pointing how with a leap
They left their element, three or four times, centred
On grace, and heavily and warm re-entered,
Looping the keel. We should have felt them go

Further and further into the deep parts. But soon
We were among the great tankers, under their chains
In black water. We had not seen the dolphins
But woke, blinking. Eyes cast down
With no admission of disappointment the company
Dispersed and prepared to land in the city.

From Watching for Dolphins (Bloodaxe, 1983)

missing a heartbeat tonight

2007-09-05T22:58:00.000+03:00

JOHN BURNSIDE

Septuagesima

Nombres.
Estan sobre la patina
de las cosas. Jorge Guillen

I dream of the silence
the day before Adam came
to name the animals,

The gold skins newly dropped
from God's bright fingers, still
implicit with the light.

A day like this, perhaps:
a winter whiteness
haunting the creation,

as we are sometimes
haunted by the space
we fill, or by the forms

we might have known
before the names,
beyond the gloss of things.

From Feast Days (Secker & Warburg, 1992)

heart failure?

2007-09-04T23:13:00.000+03:00

last night i was @hospital, from 8.40pm till almost midnight.
my heart didn't work that well and my blood pressure soared.
i felt at a loss.

now i am better.
i hope my prognosis is better.
the diagnosis was worse than expected, to tell you the truth.