on visiting this: http://revisionistsdeath.wordpress.com

Ελένη Π - χάσμα

Κι ύστερα έρχονται εκείνες, οι παλιές μέρες.
Μυρίζουν θυμάρι, βουνά Ελλάδας μου, βουνά σώματός σου.

Με αποσυντονίζει τόση μνήμη.

Μα κι εσύ, εσύ χρόνια στα ξένα χέρια
χρόνια πολλά δεν εύχομαι από τότε που έφυγες
εσύ, εσύ στα χρόνια που έσκισες στα δύο -
στο προ εσού και μετά εσού.

λες κι η άτοπη μνήμη βρίσκει καταφύγιο στις ρωγμές.

και μετά από μια δεκαετία τελικά δεν ξεθώριασες.
εσύ τη ζωή σου κι εγώ τη ζωή σου.

c'est le vent.

suffering to forget

this is a dream land. Palermo hills, the vastness of scenery.
I was promised a trip there, a stay at a home that belongs to a woman i will never meet now, a home-made perfume that contributed some 10 years now to my falling in love back then. Back then and still remembering the sense of the perfume smell makes me home sick. For a home i never will have, and never saw. His place.
Where is he? Where is he safely living now? I know not.

All i dream the last decade is that trip. That trip i only made through his words and these images.

10/09

it has been so far 11 years - for some of us, a lifetime distorted to match an unwelcome reality.
HE IS NOT HERE.
An existentialistic question - did he really exist?

I doubt it, him, his life, his b*day today. I question everything that reminds me of him. Even me.
Who am I any more? Bits and pieces perpetuating a life cycle that is exactly and only this - a cycle, and a vicious one to be more precise.

Turn back, turn the page over, damn you.
YOU CAN'T.

C' est la vie - he used to say this all the time. Abandonment. Total abandon.
Now it just doesn't matter any more.

I am too old in my age to wallow over V. But anyway, it is a bloody B*day today, so i pray to my God to have him as he deserves.

And a song dedicated tonight - by Concrete Blonde "Joey". Masterpiece this voice communicating the looming disaster.

για να μην σε ξεχνάει η σφαίρα.

Μπάμπαλη Ανδριάνα - ΔΕΣ ΚΑΘΑΡΑ

Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης
Μουσική: Calogero
Πρώτη εκτέλεση: Ανδριάνα Μπάμπαλη

Αν θα βγεις δε θα βγω μέσα θα κλειστώ
ένα φως θα κρεμάσω για να έχω ουρανό
θα κοιτώ θα γελάω θα φυσάω τον καπνό
και θα λέω δεν πονάω μα βαθιά θα πονώ
Η καρδιά, η καρδιά μου έτσι είναι η καρδιά
θα τη βρω θα την πιάσω θα την πάρω αγκαλιά
και θα βγω άλλο βράδυ με φιλιά και ποτά
και θα λέω είμαι εντάξει μα δε θα΄μαι καλά

Δες καθαρά για σένα υπάρχω
δες καθαρά εσένα θα΄χω
πάντα βαθιά σαν σφαίρα στην καρδιά
σαν σφαίρα στην καρδιά

Κι αν με δεις κι αν σε δω έναν ξένο κοιτώ
και δε θα σε γνωρίζω και δε θα σε κρατώ
η ζωή μου θα κυλάει σαν βροχή σαν νερό
και εγώ δε θα σ΄έχω και θα λέω δεν πονώ
Η ζωή, η ζωή μου θα γεμίζει μπετό
ένας άνθρωπος χτίζει τον πιο ωραίο γκρεμό
και θα πάω και θα πέσω και μετά θα γελώ
και θα λέω δεν πονάω μα βαθιά θα πονώ

Δες καθαρά για σένα υπάρχω
δες καθαρά εσένα θα΄χω
πάντα βαθιά σαν σφαίρα στην καρδιά
σαν σφαίρα στην καρδιά

Δες καθαρά αυτή η φωνή
για σένα ξεσπά, για σένα αντηχεί
πιο δυνατά
για σένα τραγουδά

a sudden revelation

DEVASTATED by a song.

(and i hate Dalaras)

Στίχοι: Γιώργος Παυριανός
Μουσική: Στάμος Σέμσης
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Όταν θα τελειώσει ξαφνικά το καλοκαίρι
όταν θα 'χω φύγει μακριά σε κάποιο αστέρι
τίποτα να μη φοβάσαι να με θυμάσαι
γιατί σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Όταν θα χαθούν οι αγάπες κι οι φιλίες
όταν θα με βλέπεις στις παλιές φωτογραφίες
τις βραδιές που δεν κοιμάσαι να με θυμάσαι
γιατ'ι σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Όταν θα κοιτάς την άδεια θέση στο τραπέζι
όταν θα ακούσεις το τραγούδι αυτό να παίζει
μη δακρύζεις μη λυπάσαι να με θυμάσαι
γιατί σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή