the power is here!

isn't this a perfect photo to start blogging this year? Truth is i have been meaning to write things, but job is still too hectic and all i get to relax is SOMETIMES a Saturday morning. This Saturday i was working 10am-9pm. Disastrous, right?

2008 is a good year. All years are good, after all. I have friends who really care (SK, THANK YOU for always standing by my side), I thought i had friends who really let me down because they simply didn't care anymore, I had friends i had lost but the twists of fate proved they are still here (kollite mou, latremene! kalos epestrepses, na moy prosexeis) and i have also time for some new acquaintances (china girl, see how small our world has proved?).

So, to make this note small; THANK YOU all for everything you have given me and thank you more all those who understand how much i need some time off just for myself. Thank you for being exactly at the spot promised, ie my heart.

HAPPY NEW YEAR!
nothing is gone, we are still alive and kicking!

Πρωτοψάλτη...

Άκουγα εσένα άκουγα

κάτι σαν αντίο ή παράκουγα

ύστερα είπες κι άλλα αλλά δεν άκουγα.

Μονάχα θυμάμαι καθαρά μια ροζ γραβάτα

άνοιξα την πόρτα, χάραζε.

Τι να βρω να πω να σε συντάραζε

είχα πάει μ'άλλον μια φορά παλιά

μα ούτε που ρώταγες ποτέ πού πήγαινα.

Ροζ γραβάτα φόραγες τότε που με χώραγες

αγκαλιά μου και λαχτάρα ίδια πίναμε τσιγάρα.

Ροζ γραβάτα κι έλιωνα με φιλί θα τέλειωνα

την κουβέντα μας για πάνταμε φιλί θα τα' γραφα όλα ροζ.

Άλλαζε αιώνας άλλαζε

μέσα μου βραχνό σκυλί που αλάλαζε.

Όσα φέρνει ο χρόνος

τα παράλλαζε πάντα η καρδιά

πατώντας σταθερά μου 'λεγε αγάπα.

Άνοιξα την πόρτα κι έφυγα

ύστερα από χρόνια λέω πως ξέφυγα.

Λόγια που πληγώνανε

δεν πόναγε πια

ήταν απάτη η ομορφιά που κάποτε πλήγωνα.

Ροζ γραβάτα φόραγες

τότε που με χώραγες

αγκαλιά μου και λαχτάρα ίδια πίναμε τσιγάρα.

Ροζ γραβάτα κι έλιωνα με φιλί θα τέλειωνα

την κουβέντα μας για πάντα

με φιλί θα τα'γραφα όλα ροζ...

Kavafis after all

Τείχη




Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.





Κ.Π. Καβάφης

weekend glory

it is 10am in this totally urban weekend and all i do is feel tired. No, not tired - exhausted.

verdict

i feel lost today. no sense of real direction. And because i feel lost for quite some years (yes, there are some happy intervals in-between), i guess i am really lost.

guilty as charged.

ένα χαζό τίποτα

Οι απαιτήσεις πολλές, κάθε μέρα με το νέο "τίτλο" στην εταιρία κόσμος βασίζεται πάνω μου.
Δεν γκρινιάζω, πάλι οι θυσίες μικρές είναι. Αμελητέες στην υπάρχουσα φάση της επιβίωσής μου.
Το τονίζω: ΕΠΙΒΙΩΣΗ. Τη ζωή ακόμη την αφήνω μακριά μου.

Σκέφτομαι στο σχίσμα του ελάχιστου χρόνου που μου απέμεινε - πχ, όταν πέφτω τόσο κουρασμένη στο κρεβάτι: Τι έκανα σήμερα?
Σήμερα λοιπόν έμαθα σε 15 άτομα διάφορα ανούσια περί Τηλεπικοινωνιών, άλλα τόσα για σωστή επικοινωνία με τους πελάτες μας.
Σήμερα έκανα ένα μαθητούδι, κοριτσάκι 8 χρονών να γελάσει και μετά να σκάσει από το γέλιο.
Σήμερα δεν το έπαιξα τόσο ευτυχής ως είθισται στα PR μου, φαινόμουν πως είχα νεύρα.
(και δεν είναι και Πανσέληνος γαμώτο).
Σήμερα για κλάσματα χρόνου πολύτιμου σκέφτηκα όλες εκείνες τις δήθεν φίλες που δεν δίνουν ποτέ όσο μπορούν, αλλά μόνο όσο τους επιτρέπει η ξιπασμένη τους ύπαρξη -(είμαι κακιά? δεν με νοιάζει πλέον). Θυμήθηκα φίλες που στην πρώτη στραβή "λάκισαν" και ακόμη έχει μείνει ένα στραβοκατάπιωμα, όπως έλεγα μικρή.
Ένα χαζό, χαζότατο τίποτα, δηλαδή.

Οι άνθρωποι πού πήγαν οι άνθρωποι?
Δέχτηκα εδώ και χρόνια τις επιλογές μου.
Μαχαίρι, βαθύ και κοφτερό. Δεν με πειράζει πιά.
Αυτό που πάντα όμως ΕΝΟΧΛΕΙ είναι αυτή η κουταμάρα που φέρει ο κόσμος.
Αυτό το τίποτα που φέρουμε δάφνες στα κεφάλια μας όλοι.

Λόγια πάλι, κενά, λειψά, ανόητα...
Δεν μπορώ να τα χρησιμοποιώ άλλο σαν άλλοθι.
Είμαι ίδια με όλους που κατά καιρούς κατακεραυνώνω και παραπονιέμαι για να ξεχωρίσω.

recalling a friendship and its value

Δεν έχει περάσει τόοοοσος καιρός από τότε που έγραφα:

"ΞΕΝΑ ΧΕΡΙΑ

Είμαι σε σύντομες διακοπές. Διακοπεύω. Ή καλύτερα διακόπτω την ψυχή από το τραύμα, με επαφή με ανθρώπους καθημερινούς που έχω ανάγκη πλέον να βλέπω;
Έχασα κάποιους παλιότερα εκ παραδρομής σχεδόν, τους κράτησε μακριά η ζωή μου από τη ζωή μου, και δεν προτίθεμαι να ξανακάνω το ίδιο λάθος. Απλά έχουν πάψει άνθρωποι να μου τραβούν την προσοχή. Εδώ και χρόνια. Κακό μάλλον αυτό. Από τη ζωή μου για κάποια χρόνια κράτησα τη μαυρισμένη από την οργή σκιά τους. Σχεδόν με έμαθα να θυμούμαι μόνο τα περιττά - τα απαραίτητα τα πέταξα σε μια χοντρή μαύρη σακούλα. Η λύση του πετάματος, η φιλοσοφία του κάθε σκουπιδιού.
Ξεπέζεψα μετά από την συντριβή. Ο αδριάντας της στριφνότητάς μου κατέρρευσε σιωπηλά (όπως όλες οι εσώτερες πτώσεις).
Οι πόνοι απλώθηκαν σε μια κοινή πεδιάδα, πανανθρώπινη αργότερα.
Επιμένω μετά από όλα εκείνα που με τσάκισαν κάποτε, να περιμένω. Ασθμαίνοντας έστω. Κάποια μέρα. Υπάρχουν ανθρώπινα τοπία που επιθυμώ να ζήσω, ή έστω να δανειστώ για λίγο."

and the good thing is - i am still here, Maria.

NERUDA

ΙΣΩΣ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

'Ισως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,
χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι
σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
πιο αργά ανάμεσα στην ομίχλη και στους πλίνθους,

χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
που ίσως άλλοι δεν θα δουν να χρυσίζει,
που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου,


χωρίς εσύ να είσαι, επιτέλους, χωρίς να έρθεις
απότομη, ερεθιστική, να γνωρίσεις τη ζωή μου,
καταιγίδα από ροδώνα, σιτάρι του ανέμου,

και από τότε είμαι γιατί εσύ είσαι,
και από τότε είσαι, είμαι και είμαστε,
και για χάρη του έρωτα θα είμαι, θα είσαι, θα είμαστε.

Πάμπλο Νερούδα

GREEK POETS...

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ (1975)
ΚΑΤΑΓΩΓΗ
"Ερχόταν ένα φως.
Κι από το Μάρτη μήνα ερχόταν η άνοιξη
στην κάμαρα που μίλαγε με πείσμα ο Φίλιππος.
Το πάτωμα παλιό σανίδι σε παλιό σανίδι. Απάνου στο
τραπέζι ένα καιρί. Και τα χαρτιά του σα
φτερά πουλιών.
Κοίτα να καταλάβεις φώναξε. Τίποτα δεν είχαμε.
Μήτε κρεβάτι μήτε κάθισμα. Το σπίτι ένα παλιό
σαράβαλο. Παντού ο αέρας φύσαγε σε θέριζε.
Η μάνα μου στα κάρβουνα. Κακό χειμώνα θάχουμε
είπε ο πατέρας, μια μαύρη συλλογή το μούτρο του.
Από τη τρύπα αυτή κοιτάζαμε τον ουρανό. Και το
πρωί πηγαίναμε στα δέντρα. Εδώ γεννήθηκα.
Εδώ μεγάλωσα. Λοιπόν αυτά μου χρειάζονται
για την οργή μου και την περηφάνεια μου.
Για να κρατήσω και να κρατηθώ.
Δεν έχω θεούς. Και δε φοβάμαι."

Τάκης Σινόπουλος


-------------------------------------------------------------

"Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ
δεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώρα
πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες."

Μανόλης Αναγνωστάκης

after a short trip to Achaia

This is it - that there was a time to leave Athens only to find other places unwelcome. And not simply that, but also indifferent.

There is so much to say, but cortizone has worn me out these days.
Literally.

I promise, i promise - there is more to write. Later.

at last!!!

finally... COSTA COFFEE is in Greece too...
one of the best lattes in the world...

http://www.costa.co.uk


go and see for yourselves!!!
available already @Marousi, right at the big COSMOTE building, before Kifissias Ring that is!

palies Trypes / aggelakas

"Θα 'ρθει ο καιρός που θα σπάσω την πόρτα,
και η καρδιά μου στο φως θα χιμήξει.
Θα φύγω μακριά,
θα πετάξω ψηλά,
θα πετάω σ' ασύλληπτα ύψη,
και τότε πια δεν μπορεί,
αυτή η χλωμή,
αυτή η φτηνή η τιποτένια μου θλίψη,

θα μείνει ορφανή,
θα γυρνάει σαν τρελή,
θα ζητάει να με βρει και δε θα με βρίσκει,

Κι ούτε πρόκειται ελπίζω ποτέ να μου λείψει
δεν πρόκειται ελπίζω ποτέ να μου λείψει"

Αγγελάκας

on visiting this: http://revisionistsdeath.wordpress.com

Ελένη Π - χάσμα

Κι ύστερα έρχονται εκείνες, οι παλιές μέρες.
Μυρίζουν θυμάρι, βουνά Ελλάδας μου, βουνά σώματός σου.

Με αποσυντονίζει τόση μνήμη.

Μα κι εσύ, εσύ χρόνια στα ξένα χέρια
χρόνια πολλά δεν εύχομαι από τότε που έφυγες
εσύ, εσύ στα χρόνια που έσκισες στα δύο -
στο προ εσού και μετά εσού.

λες κι η άτοπη μνήμη βρίσκει καταφύγιο στις ρωγμές.

και μετά από μια δεκαετία τελικά δεν ξεθώριασες.
εσύ τη ζωή σου κι εγώ τη ζωή σου.

c'est le vent.