facebook crisis

it is a while, it is always a while, to return to this scene.

now, my guilty preoccupation is FaceBook and one application in particular. My Fairy, this is what it is called. i am really an addict, a junkie (my best friend's term is probably wiser). i wake up at 0300 or 0500 or amidst other things, i log in and water my plants and cast spells.

this is my alter ego, it seems. I am able to find gold coins, cast love spells, happiness spells, turn a snail into gold, set frogs free and help sane the forests this way after having grown my little garden with beautiful flpwers. I can also try alchemy and create potions of my own that make more gold. I water other people's (friends or not) gardens and get rewarded with gold again.

it is an addiction my sister introduced me to.

and i am so happy with this second false life.


in the real life, i find peace talking to new friends and hoping that my new mild depression will go away by itself.

will it?

deferring

a note - i am postponing my new post...

i am being self-analysed for now - re-reading Scott Peck.

it is good. introspection in a National Holiday...

it takes time to heal. i am in day 4. 4 days after the operation.
and i am really well. well and loved. i think i panicked my mother when i fainted a little after the surgery trying to walk in the orange-walled hospital corridor. Fainting is really really bad. it is. It is a little death, but reversed. this needs lots of explaining. Anyhow, now i am back home.

This home is made of love and friendship. Qualities rare to find in my life. I feel sooooo ME here, so relaxed and happy. When i look outside the window, i see masses of green trees and i hear a cock every morning. Just like how it was when i was 4 at my village up North and carefree. All i need is this home. And at a future day maybe my own. this is transit? i don't know/ all i care is that it makes me smile every time i enter the door here.

i have healed. and i don't mean the wound that is too fresh to talk about. itchy too. i have healed from all monstrous thoughts that have been gnawing my heart and my soul the last 10 years, and now i see the obvious; that they were too little to have made me so afraid. now i walk in love.


btw, have you listened to Monika's "AVATAR" CD? Gorgeous.


more to come, tomorrow.
i promise you...

randomised.

what is there to add here?

...

this is the life. this is how different life is with you. just a bluest star amongst greys...

i am blessed by the wonder of love.

sufficiency

πλέον είμαι επαρκής στην παραδοχή πως σε γνώρισα και πως σε έχω όχι κοντά, όχι.
πως σε έχω δίπλα μου.

μεγάλο πράγμα η καρδιά.

human bliss

just the touch of a hand on my hand.

and looking straight into the eyes.

this is what life was invented for.

Ασλάνογλου

Ερείπια της Παλμύρας



Οσο περνά ο καιρός και κάνω ένα προχώρημα
βαθύτερο μες στην παραδοχή, τόσο καταλαβαίνω
γιατί βαραίνεις κι αποχτάς τη σημασία
που δίνουν στα ερείπια οι άνθρωποι. Εδώ που όλα
σκουπίζονται, τα μάρμαρα κι οι πέτρες κι η ιστορία
μένεις εσύ με την πυρακτωμένη σου πνοή για να θυμίζεις
το πέρασμα ανάμεσα στην ομορφιά, τη μνήμη
εκείνου που εσίγησε ανεπαίσθητα εντός μου
σφαδάζοντας στην ίδια του κατάρρευση κι ακόμα
τους άλλους που ανύποπτοι μες σε βαθύν ύπνο διαρρέουν

Οσο περνά ο καιρός και προχωρώ βαθύτερα
στο ακίνητο φθινόπωρο που μαλακώνει πλένοντας
με φως τα πεζοδρόμια, τόσο βλέπω
στη χρυσωμένη δωρεά του ήλιου μια εγκατάλειψη
για όσα περιμένω και δεν πήρα, για όσα
μου ζήτησαν κι αρνήθηκα μη έχοντας, για όσα
μοιράστηκα απερίσκεπτα και μένω
ξένος και κουρελιάρης τώρα

Μα όταν
μες στη θρυμματισμένη θύμηση αναδεύω
ερείπια, βρίσκω απόκριση βαθιά γιατί τα μάρμαρα
κι οι πέτρες κι η ιστορία μένουν για να θυμίζουν
το πέρασμά σου ανάμεσα στην ομορφιά - απόκριση
για όσα περιμένω και δεν πήρα

οι δικοί μου ξένοι

δώρο το άκουσμα του παρόντος χτες βράδυ από μια υπέροχη ανθρώπινη ψυχή.
(Σε ευχαριστώ πολύ για την απρόσμενη παρουσία σου στη ζωή μου, Β.)

ξαφνικός έρωτας την άνοιξη

I don't want to live--

I want to love first,

And live incidentally.

E. Fitzerald

η θλίψη που δεν δαμάζεται

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ


ΓΕΝΕΑ ΥΠΑΓΕΙ ΚΑΙ ΓΕΝΕΑ ΕΡΧΕΤΑΙ
Εκκλησιαστής




Ερασιτέχνης άνθρωπος είμαι
πόσο καλύτερα παράπονα να φτιάξω;

Έχει θαμπώσει. Νυχθημερόν το ψαχουλεύει
με τα βρωμόχερά του ο χρόνος. Θέλει γυάλισμα.
Βύθισέ το σε αραιωμένο οξύ της ανάκλησης
κι ύστερα μ’ ένα μαλακό φανελλένιο φωνήεν.

Μικρό αγγείο χάλκινο που σαν παγούρι μοιάζει
(για δυνάμωσε λίγο τον ήχο της παρομοίωσης
δεν ακούγεται καθόλου το νερό).

Αμφορέας λήκυθος αρύβαλλος θήκη
για αρώματα ή λάδι πριν το αγώνισμα
ν’ αλείφουν οι αθλητές τα σώματά τους
δεν έμαθα ποτέ την ονομασία του
ανοιχτή μου αφέθηκε η χρήση του
πάρ’ το είναι παλιό πολύ παλιό
απ΄το βυθό της θάλασσας βγαλμένο
είπες και μου το χάρισες
παραμονή που έφευγες ταξίδι ---
κι εγώ γιατί το πέρασα για όρκο;
Απ’ το βυθό παραμονής που θά΄φευγες.
Μήπως δακρυοθήκη;

Στο αγώνισμα --- για σώματα.

Σώματα; Για ξαναπές το. Σώματα.
Έχει θαμπώσει δεν ακούγεται. Ρώτα την αφή
Θυμάται πρόφερε ποτέ αυτή τη λέξη;
--- προσεκτικά συνδαύλισε, ξέρεις
η απορία ξαναθλίβει τους θανάτους.
Δεν βολιδοσκοπείς καλύτερα τα όνειρα;
Ξέρουν αυτά. Συμπράξαν στις ληστείες.

Ή μάλλον άσε τώρα
πού να φυτεύουμε νερό πάνω σε δάκρυα.


(Από τη συλλογή Η Εφηβεία της Λήθης (σελ. 48-9), εκδ. ΣΤΙΓΜΗ - 1994)